O Tribunal Superior de Xustiza de Madrid rexeitou o recurso da Asemblea Nacional de Homeopatía para impugnar o artigo 23 do Código de Deontología Médica
Desde o Colexio aplaudimos a decisión e defendemos, como fixemos sempre, a medicina baseada na evidencia
A sentenza recolle que “todo profesional debidamente habilitado para o exercicio da medicina debe adaptar a súa obrar ao método científico e usar medios e tratamentos de tal natureza”
A Coruña, 12 de decembro de 2024
A Sala do contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid desestimou, en sentenza do pasado 15 de novembro, un recurso da Asemblea Nacional de Homeopatía co que se pretendía impugnar o artigo 23 do Código de Deontología Médica —relacionado co uso de prácticas carentes de base científica como procedementos contrarios á deontología médica— e impuxo costas á entidade recorrente. Desde o Colexio Oficial de Médicos da Provincia da Coruña aplaudimos a decisión adoptada e defendemos, como fixemos sempre, a medicina baseada na evidencia como garantía dunha atención segura aos pacientes.
O artigo ao que se opoñía a Asemblea establece que “o médico, na súa actuación profesional, só debe empregar procedementos diagnósticos e terapéuticos que conten con base científica”. E que “as prácticas carentes de base científica, as inspiradas no charlatanismo, as pseudociencias, as pseudoterapias, así como os procedementos ilusorios ou insuficientemente probados, a simulación de tratamentos médicos ou cirúrxicos e o uso de produtos de composición non coñecida son contrarias á Deontología Médica”.
O Tribunal Superior de Xustiza de Madrid indica que o artigo 23 do vixente Código de Deontología Médica é conforme a dereito. Referenda “o principio básico de que todo profesional debidamente habilitado para o exercicio da medicina debe adaptar a súa obrar ao método científico e usar medios e tratamentos de tal natureza”. Isto “eríxese, á súa vez, en pauta de comportamento profesional e garantía” da vida e a saúde do paciente.
Segundo recolle a sentenza, a normativa colexial médica debe interpretarse “no sentido máis favorable á eficacia dos dereitos fundamentais”: o primeiro é o dereito á vida e, o segundo, á integridade física. Estes dereitos “veríanse directa e gravemente afectados na súa propia razón de ser se (…) obrigásese a incluír no Código Deontolóxico un catálogo pechado de terapias alternativas á medicina e contrarias á mesma”.
Con respecto ao artigo 23 do Código, o tribunal reitera que “non nos atopamos #ante un precepto de carácter sancionador, senón programático”, propio do código “que regula o exercicio moral da medicina consecuencia do acatamento do xuramento hipocrático”. Isto é “indispensable como punto de partida para a totalidade da regulación da medicina na súa consideración de profesión estritamente regrada”. O precepto do artigo que se pretendía impugnar “limítase a proclamar un principio esencial para o exercicio da profesión”: que todo exercicio que transcenda dos parámetros terapéuticos e técnicos probados e autorizados asociados aos coñecementos teórico-prácticos incluídos nos estudos regrados de medicina “é contrario á deontología médica por ser alleo ao exercicio profesional”.
Por outra banda, trátase dun precepto redactado en sentido negativo —ao excluír a toda práctica, tratamento ou terapia allea á medicina— que “non pode redactarse doutro xeito” #ante a posibilidade “de excluír a pseudoterapias, tratamentos alternativos e outras prácticas non aprobadas pola medicina que sexan descoñecidos” no momento da súa redacción “ou que puidese xurdir no futuro”.
Esta sentenza non é firme, e contra ela aínda cabe recurso de casación ante o Tribunal Supremo